N’Abend, Wellenreiter, saach, wie jeht et dir?
Höchstens ald ens Zweiter oder Dritter,
Ävver miehßtens nit ens Nummer vier,
Läufs du pausenlos dä Trends wie ’ne Komparse hingerher,
Echt, dat däät mich öden – un zwar schwer.
Wie e’ Wetterfähnche driehßte dich em Wind,
Woher dä jraad weht, ess dir ejal,
De Haupsaach ess, et ess der neuste Wind.
Vun dir selvs blieht kaum jet övvrisch, nur op dat, wat ahnjesaat,
Fährste aff, als bröötste en Schublaad.
Wat ess bloß passiert, dat du su mutlos bess,
Dat ding Power fott ess,
Dat de dich dermaßen selver opjejovven häss,
Ratlos römläufs wie ’ne Schatten, dä sich kleinmäät wie ’ne Zwerg,
Dä mir vüürkütt wie ’ne Ohß vüürm Birch.
Hühr ens, Wellenreiter, ’t ess nit alles Driss.
’T süht zwar bahl su uss,
Doch künnt et sinn, dat – je nachdem – noch jet ze ändre ess.
Nur wie du jetz bess, pass du dänne janz prima enn’t Konzept,
Die dich su hann wollte – halt als Depp.

No comments:
Post a Comment